บทที่ 97 ไม่เคยพอ

“พอหรือยังคะ อื้อ อ๊ะะ...” เสียงหวานแหบพร่าถามเขาและรับรู้ถึงความไม่รู้จักอิ่มของเจ้าน้องชายตัวเขื่องของเขาที่ยังสั่นกระตุกในร่องกลีบกุหลาบของเธอ

“อืมม์ ผมยังไม่อิ่มเลยคืนนี้ของหย๋าเป็นของผมทั้งคืนครับ ฮันนี่ อ่าส์...” ร่างใหญ่พลิกตัวเธอขึ้นนอนบนตัวอย่างรวดเร็ว

“อ๊าา อ๊ะะ คนบ้า ซี้ดดส์...” มือเล็กทุ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ